شهادت امام صادق علیه السلام
1 - رباعی پیوسته روضه امام صادق علیه السلام
یک لحظه حیا کن ز پیمبر ، منصور
از خشم خدا بترس دیگر منصور
شمشیر نکش به روی این مرد غریب
در قصر تو ایستاده حیدر منصور
***
این مرد امام صادق البرهان است
مولای امین و معنی ایمان است
پنداشته ای که گشته تنها و غریب
یک جلوه کند سلطنتت ویران است
***
این خانه که آتش زده ای بیت خداست
این خانه ی علم و عالم آل عباست
هرچند که صاحبش چو ابراهیم است
در خانه ولی اهل و عیال آقاست
***
نامرد چقدر نانجیب وپستی
مانند علی دودست اورا بستی
در کوچه کشاندی اش پیاده دل شب
چون پهلوی زهرا دل او بشکستی
***
آن لحظه که شعله از درش بالا رفت
یک لحظه به فکر مادرش زهرا رفت
می دید که روی فاطمه می سوزد
می دید که دست دشمنش بالا رفت
***
بادیدن یک صحنه عنان از کف داد
آن دم که هجوم شعله ها گشت زیاد
می دید زن و بچه فراری شده اند
فریاد زد و به یاد زینب افتاد
***
از آتش ظلم قلب ایمان می سوخت
پیراهن پاره ی یتیمان می سوخت
بهترکه علی اصغرش رفت رباب
ورنه به شب شام غریبان می سوخت
2- نوحه زمینه :
سینه می زنم برا امام شیعه ها
سینه می زنم برا وصی مرتضی
سینه می زنم برا غریبی آقا
گریه می کنم برای روضه خوندنش
گریه می کنم که جون به لب رسوندنش
گریه می کنم تو کوچه ها کشوندنش
به سر وسینه میزنه – این روزا هرکی عاشقه
مرد غریب مدینه - آقام امام صادقه
سیدی یابن فاطمه (4)
سینه می زنم – برا یه مرد با حیا
سینه می زنم – که افتاده تو شعله ها
سینه می زنم – چقدر شنیده ناسزا
گریه می کنم برای درد بی عدد
گریه می کنم یه نانجیب با حرف بد
گریه می کنم آقامونو کتک می زد
آتیش زدن به خونش و - مثل علی مرتضی
با دست بسته بردنش - پابرهنه توکوچه ها
سیدی یابن فاطمه (4)
التماس دعا
گه به مداحی گهی شاعر گهی مرثیه خوان